აბდაუბდა ზღაპრის ფორმატში (მარიამი)

aq

ერთ დიდ ფერად სამყაროში პრინცი ცხოვრობდა. მას სასწაულების არ სჯეროდა, სამაგიეროდ ეწეოდა, ერთობოდა და სვამდა თავის სამი ასოთი რომ აღინიშება ისეთ ძმაკაცებთან ერთად. ამ ბიჭს თავისი პრინცესა ჰყავდა, მაგრამ იმ სამი ასოთი რომ მოისაზრებიან ეგეთი ძმაკაცების გამო პრინცმა და პრინცესამ სამუდამოდ დაკარგეს ერთმანეთი. პრინცესა გველად იქცა და თითქმის მთელი წელი უწერდა პოსტებს დებილ ბიჭს. ყველაფერს თავის თავს აბრალებდა და ლამის დეპრესია დაემართა.

პოსტი მეორე (პირველი აღნიშვნის ღირსი არაა)

ყველაზე მაგრები ხართ თქვენ – უნდა ვაღიაროთ რომ დამწყები ბლოგერებისთვის 80 ნახვა ცოტა არარის. მომწონს ეს პოსტი, თბილია და კარგი.

პოსტი მესამე

მე, არაფერი, შენ… – მკვლელი პოსტი. :დ პირველი აბზაცი ტურაშვილის ცნობილი მოთხრობიდანაა. ეს ჯერ კიდევ ის დროა, როცა გველს გონია ყველაფერი მისი ბრალია და პრინცს ანა უყვარს.

პოსტი მეოთხე

ანა ფრანკი ვარ შენძმობასვფიცავარ – სიამოვნებით გამოვტოვებდი ამ პოსტსაც გველის დებიუტზე რომ არ იყოს. “შავნაბადას” სცენაზე დგომა ხუმრობა არ გეგონოთ. ლოოოოლ

პოსტი მეხუთე

ამ სექსი მადაფაქა – პოსტი ავღნიშნე იმიტომ, რომ ერთადერთია იმ გულწრფელთაგან, რომელიც მართლა კარგ ხასიათზეა დაწერილი.

პოსტი მეექვსე

let it be – მე თუ მკითხავთ ამაზე კარგი ჯერ არაფერი დაუწერია. ამიტომ უკომენტაროდ დავტოვებ

პოსტი მეშვიდე

ორი ბატი –  საინტერესო პოსტია. ვერასდროს ვიფიქრებდი ასეთი კარგი მეგობრები თუ ეყოლებოდა “პრინცესას”.

პოსტი მერვე

^^ – ჩემი მოსაზრება კარგ მეგობრებზე მყარდება აქ.

forever_alone_drawing

და აი დადგა დრო როცა ჩვენ “პრინცესას” ფორევერელოუნობის სინდრომმა გული გამოუღრღნა და გატეხა. მან ბევრი იფიქრა თუ დალია და დაურეკა პრინცს სადაც ხმამაღლა ილაპარაკა თავისი გრძნობების შესახებ. პრინცმა ეძება..ეძება, იფიქრა…იფიქრა და ვერ გაიხსენა ვისი იყო ის ხმა. ასე დარჩა გველი გველად…

პოსტი მეცხრე

არ მიყვარხარ – “პრინცესა” დებილობს ძალიან ბევრს და აფრქვევს სისულელეებს.

პოსტი მეთერთმეტე (მეათე უინტერესოა)

მორჩა? აუ ასე მალე? – პოსტი ნაგავი

პოსტი მეთორმეტე

ვითომ ძალიან დებილობა – გულთან ახლოს მისატანი პოსტია. ბევრის მთქმელი და მიზეზი იმისა, რატომაც ჩამოშორდა გველი ვიღაც ფეიქ მეგობრებს.

პოსტი მეცამეტე

აბა რაა მე ვაბოდებ თბილისზე – ზოგადსაკაცობრიო პოსტი უნიჭო ხალხზე.

385763_329431233791177_254792447921723_871037_256405913_n

ამ დროს მონატრებამ ასეითუისე მიივიწყა პრინცესა. ხანდახან თუ შეუღიტინებდა, ისიც ცოტა ხნით. და მერე უვლიდა… თუმცა ჩუმად მაინც ტიროდა.

პოსტი მეთოთხმეტე

paradaise… to me… – ეს ის პოსტია სადაც პრინცი და პრინცესა ისევ შეხვდნენ ერთმანეთს. მაგრამ ყურადღება არც მიუქცევიათ

პოსტი მეთხუთმეტე

ქსერქსე, სარგიონ აქადელი, სციპიონი, ტილზიტის ზავი…– ამ გამოცდაში 8 მიიღო და 2 დღე ღნაოდა. :დდ

პოსტი მეთექვსმეტე

წამო კატა გავატყაოთ – პოსტი იმაზე, თუ როგორ უნდა გველს ზღარბი.

პოსტი მეჩვიდმეტე

მომბეზრდა– პრინცზე…

პოსტი მეთვრამეტე

ძღნერი თაობა – იმედია სხვისი ბებოები და მაღი გაუთავებელი კომენტარები მარტო გველს არ აღიზიანებს…

პოსტი მეცხრამეტე

ხართ თქვენ და ვარ მე – ძალიან მოეწონათ ეს პოსტი. იქნებ მასაც ენახა, მაგრამ ალბათ არა. აი ის მომენტია მარტო რომ რჩები და ადამიანები სისაც უყვარხარ ზურგს გაქცევენ.

პოსტი მეოცე

ტვინში ბორბლებიანდაფაგაყრილი – ბავშვობაზე, სიყვარულზე და ასე შემდეგ…

პოსტი ოცდამეერთე

ჯობია წავიდე – აქ უამრავი საზიზღრად უზრდეური სიტყვები იყო, მაგრამ ნელ–ნელა ამოაკლდა. მანდვეა გველის სურათი და ცოტაოდენი კომენტარები.

პოსტი ოცდამესამე (ოცდამეორე გამოიტოვა)

უფრო ახლოს რეალობასთან – ასეთი პოსტი რომელიღაც ბლოგზეც იდო, ზუსტად არ მახსოვს სად.

urevz

 და აი დადგა დრო როცა მონატრებამ და სევდამ ზენიტს მიაღწია. ზენიტიც დამძიმდა და კისერზე დაეკიდა გველს. დაატარებდა აქეთ–იქეთ და ათასფერ სურათებს იღებდა. ყველაფერი მალე მთავრდება თან ძალიან… ახლა ზენიტიც ტკივა

პოსტი ოცდამეოთხე

მაინც ჩემი გახდები სანტოს – აბსტრაქტული პოსტი, მთელი ზაფხულის მოგონებებით გაჟღენთილი და საქართველო შემოვლილი.

პოსტი ოცდამეშვიდე (ოცდამეხუთე პოსტი ნახეთ აქ) ((ოცდამეექვსე იდიოტობაა))

ისე მჭირდებოდი ისე… – ამ დროს თავადაც არ იცოდა რა უნდოდა. ალბათ მუსიკა. მიუხედავად იმისა, რომ ქოლდფლეიზე მეტად რედიოჰედი უყვარდა არასდროს უგრძვნია მაგ ჯგუფთან ისეთივე სიახლოვე როგორც ქოლდფლეისთან.

პოსტი ოცდამერვე

წერილიც და სიხარულიც – ეძებდა წერილს, იპოვა პრინცი. რომელიც თავის ძმაკაცებთან ერთად ერთობოდა. ბევრი არ უფიქრია, სასწრაფოდ გაშორდა იმ ადგილს. რამდენჯერმე მისვლა და ახლოს ყოფნა მოუნდა, მაგრამ ემოციებს აჯობა.

პოსტი ოცდამეცხრე

ჰი–პო–პო–ტა–მი – პოსტი საუკეთესო დაქალს, რომელსაც ერთი  ბიჭი ისე გატაცებით უყვარდა, რომ მის თითქმის ყველა ძმაკაცს  ეფლირტავებოდა. რატომ თვითონაც ვერ მიხვდა. ის ბიჭი გამოუსწორებელი მექალთანეა (თუ შეიძლება ასე ითქვას), გოგო კი ფეხმოტეხილი ზის წყნეთში და ელოდება შიდაპატიმრობის ვადა როდის გაუვა.

პოსტი ოცდამეათე

ზენიტი… მტკივა – ტკივა ზენიტი, ტკივლის ზენიტში

პოსტი ოცდამეთერთმეტე

ჰაერში – წარმოიდგინე რომ ჰაერში ხარ. წარმოიდგინე? ალბათ ვერა. ვერც მე. მაგრამ გველი ალბათ ბევრჯერ გამოკიდებულა ჰაერში მიუხედავად იმისა, რომ ანგელოზი არც ყოფილა და არც იქნება. (ალბათ მოგეხსენებათ, რომ ანგელოზებს ფრთები აქვთ.)

პოსტი ოცდამეთორმეტე

აცივდა – ამოძვრენა პრობლემებიდან და ღიმილი, მართალია ცოტა ხნით, მაგრამ ჯერ არ იცის.

პოსტი ოცდამეცამეტე

დრაფტებში საგდები პოსტი – ისევ მუსიკა. ეს ის ბოლო პოსტია, დიდი ხანია რომ ველოდებოდი. ასე დამთავრდა. ალბათ მეტ ვერაფერს ვეღარ დაწერს, მაგრამ მე მოგიყვებით. ბოლომდე

854

იცი ვფიქრობდი რისი თქმა მინდოდა შენთვის. ამას ვერ ნახავ. ვერც დღეს ვერც ვერასდროს. უბრალოდ შეიძლებოდა ყველაფრი სხვანაირად ყოფილიყო. მაინც არ ვნანობ. ჰო და სულ ეს იყო.. წარმატებას გისურვებ. ^___________^

დაა კიდე გველი გველად დარჩა. დასისინებს და ნერვებს უშლის ყველას. (არა ყველას არა) მაგრამ ბედნიერია. შედარებით ბედნიერი და როგორციქნა მოვრჩი ამ პოსტს. ყეს

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s