zacstories

Imageქროდა, მთელი ძალით ქროდა! ვყვიროდი, მომწონდა, მციოდა, ვკანკალებდი, მსიამოვნებდა.

ვიდექი გაუნძრევლად, ამაყი, ბედნიერი… მშიოდა, ბედნიერება მშიოდა, მწყუროდა, ოცნება მწყუროდა. 

უბრალოდ მიყვარდა!

მინოდა ის იქ ყოფილიყო! არ ვიცი ის როგორია, რა უყვარს, რა არ უყვარს, რა მოსწონს, რა არ მოსწონს…

მტკივა!

მე და ის!!! რა კარგი იქნებოდა… წვიმაში, არზანში, ქარიშხალში, ყველა საშინელებაში ერთად.. მე და ის! მხოლოდ მე და ის! 

სიცოცხლე!!! მხოლოდ მასთან ერთად… ნუთუ ეს მართლა არსებობს?! იქნებ ილუზიაა, იქნებ ეს სწორად ისაა, რაც არასდროს მექნება. სამაგიეროდ მუდამ ჩემთანაა მარტოობა, სიცივე, თოვლი, სეტყვა.

გული კი ისევ თბილია, ჯერ კიდევ გრძნობს მწვანე გაზაფხულოს თბილ სიოს, ჯერ კიდევ გრძნობს ზამთრის სიშმაგეს, შემოდგომის ფოთოლცვენას და ზაფხულის მზეს…

“ვაზროვნებ, ესეიგი ვარსებობ”, – არა! ვგრძნობ, ესეიგი ვარსებობ, მტკივე, ესეიგი ვარსებობ!

ღამე – ბნელი, საშინელი, მაგრამ ერთგული მეგობარი, უღალატო… ის მუდმივია, მუდამ ღამდება, მუდამ მოდის ფიქრები, მუდამ მტკივა, უკვე შევეგუე, გამიჯდა ტკივილი.

დღეც დგება, სპეტაკი, მაგრამ მოღალატე და ორგული. იგი ფიქრის საშუალებას არ მაძლევს.

ყოველთვის ვიცინი… 

მხიარული…

View original post 28 more words

Advertisements

One thought on “

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s