სიკვდილი… (თამუნა)

სიკვდილი- ეს სიტყვა ყოველთვის მაგიჟებდა.ჩავუღემავდებოდი ხოლმე, და ვცდილობდი ამომეხსნა რაში იყო მისი არსი..ჩემი ცხოვრება მშვიდი, წყნარი, არაფრისმთქმელია, სულ მინდოდა რაიმე გამეკეთებინა.და აი მოვიფიიქრე, გადავწყვიტე ეს უაზრო ცხოვრება დამესრულებინა, არვიცი მერე რა მოხდება, მაგრამ მზად ვარ პირისპირ შევსვდე ყველანაირ განსაცდელს , ამ ცხოვრებაში ამის საშუალება არ მქონდა და ვნახოთ მომავალში რა იქნება..სიკვდილის ყველაზე მისაღები მეთოდი,წამლების დალევა გადავწყვიტე,რაც არ უნდა ყოფილიყო ,არ მინდოდა მაღალსართულიანი შენობიდან გადმოხტომით თავი დამესახიჩრებინა, არც სისხლში ცურვა მინდოდა და ვენების გადაჭრაც გადავიფიქრე თან მაინტერესებს როგორია სიკვდილის მოლოდინი და ამ წუთებსაც ვსცდი..ამქვეყნად არავინ მყავდა ,არც გადასაევი ცხოვრება მქონია რომ გული დამწყვეტოდა,პრინციპში ასე თვითმკველოლაბზე აზრიც არ დამებადებოდა..დროა შევამსუბუქო  დედამიწა ,ისედაც ზედმეტად დამძიმდა ჩემნაირებით.ერთადერთი წერა მიყვარდა და ცუდია რაიმე გენიალურის შექმნა ,რომ ვერ მოვასწარი მაგარმ არაუშავს, გენიოსი არასდროს ვყოფილვარ .ოო ახლა უნდა ველოდო როდის მოვა სიკვდილი,2 კოლოფი გადავყლაპე და მგონი ჩემს ორგანიზმს უნდა ყოფნოდა მაგარმ ის იბრძვის რატომ ვერ ვხვდები ნუთუ არ დაიღალა , სიკვდილი ისეთი არ წარმომედგინა როგორც ფილმებში ხდება ხოლმე.არანაირი შავი არსება ხელში ცელით ან რაიმე სიცივის განცდა,არც პანიკა ,სხეულს ვეღარ ვგრძნობდი  მაგარმ ყველაზე საშინელება ის იყო რომ გონებას არ ვკარგავდი,ისევ შემეძლო მეფიქრა.ნელ-ნელა ვითენთებოდი ,ნუთუ ზილი მომერია, ნუთუ სიკვდილს პირისპირ ვერასდროს ვნახავდი..ხშირად ჩავუკვირდებოდი ხოლმე, როგორია ადამიაის მხდალი ცხოვრება, სულ რაღაცის გვესინია ,ხან გადასახადების გადაუხდელობის, ხან შუქის ჩაქრობის და სიბნელეში  მარტო ყოფნს, ხან მკვლელების ,საშინელი არსებების და მაინც რატომ?, მთავარი ყველაზე დიდი ხომ ისაა ,რომ სიკვდილის გვეშინოდა.მე კი არ მეშინია ,პირიქით პირისპირ მინდა შევხვდე თვალი გავუსწორო ,მაინტერესებს მომენატრება თუ არა ჩემი ერთფეროვანი ცხოვრება,კოლეჯი,ხმაურიანი ქუჩები..ეს სიკვდილიც არ მოდის, არ მინდა ამ წუთებმა  დამაფიქროს,ან გული დამწყვიტოს .თვალები დამიმძიმდა .გულიც ძლივსღა ფეთქავს .მაგარმ ეს ტვინი არ წყვიტავს მუშაობას ,ნეტა არ დაიღალა? არ დაიღალა გამუდმებული რელისტური ხაისათით,სულ ჭკუას რომ ასწავლის სიყვარულით მოძიგძიგე გულს .მგნი დადგა სანუკვარი მომენტიც და ტვინი ნებდება:)

პირელ რიგში ,არ გეგონოთ ჩემს თავზე მიწერია,უბრალოდ მომივიდა აზრი და დავწერე,იმედია მოგეწონათ,,მართლაც ასე ვფიქრობ სიკვდილის შესახებ,ნუ ნელ-ნელა ვიხვეწები რა:)

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s