მიყვარხართ მეტიჩრებო..:):):)(ttam)4

 

არ ვიცი რა მოხდა ,არც ის მახსოვდა სად ვიყავი,ის ვიცოდი რომ მთელი სხეული საშინლად მტკიოდა.სადღაც სიბნელეში თითქოს უფსკრულში ვეშვებოდი და უცებ ყვირილით გამომეღვიძა .ჩემს შეყვირებაზე ვინც კი ოთახში იყო ყველა დაფაცურდა.. სახეებზე ერთიანად შეშფოთებიას და სიხარულს ვხედავდი..ირგვლივ საზარელი სუნი იდგა რომელიც ჭირივით მძულდა იმწამსვე მივხვდი სადაც ვიყავი ,..საავადმყოფოში..

მათ მზერაზე გამეცინა, დაძაბულბაც მოიხსნა.ნელ-ნელა აღვიდგინე რაც მოხდა .აქ იყვნენ ჩემი ოჯახის წევრები და რაც ყველაზე გასაკვირი და მთავარია ჩემთვის ისიც აქ იყო.სერიოზული არაფერი უბრალოდ ფეხი მქონდა მოტეხილი,გახუმრებაც ვსცადე მაგარმ არ გამომივიდა,ისეთ ხასიათზე იყვნენ მხოლოდ ჩემნაირი ბანდალა თუ შეძლებდა მათ გამხიარულებას…ყველაფერი დაწვრილბით მომაყოლეს..პატარაც გავიცანი..ულამაზესი ბავშვი იყო პატარა ანგელოზი რომლისთვისაც სიცოცხლის გაწირვა ღირდა და არასდროს ვინანებდი ჩემს საქციელს..ისე ძლივს ვიდექი ფეხზე და ამ გაშეშებული ფეხით წამდაუწუმ ვეცემოდი..სარკეში ჩახდვაც კი არ მინდოდა ,ალბათ რა სასაცილოდ გამოვიყურებოდი ,მთელი ორი კვირა  ჯოჯოხეთში გავატარე..სახში გამოკეტილმა არადა როგორ მინდოდა სკოლაში წასვლააა:):) მისი ნახვით გამოწვეული სიხარული .ენის ტკივილმა დამავიწყა ყოველი მასწავლებელი სათითაულოდ მაყოლებდა ყოველ წვრილმანს..ამხანაგებს თვალები უბრწყინავდათ .ასე ჩემს ხარჯზე გადიოდა გაკვეთილები.

-არ დამცინო

-არ დაგცინი, ძალიან გიხდება:)

-:X ხომ გითხარი ნუ დამცინი,ვიცი როგორც გამოვიყურები.

-შენ წარმოიდგინე ჩემთვის არანაირი მნიშვნელობა არ აქვს თუ როგორ გამოიყურები ეხლა..უბრალოდ გაოცებული ვარ შენით

-მე ? მე აგაგაოცე?

-ხო შენნაირი მამაცი გოგო იშვიათად თუ მოიძებნება..მიუხედავად იმისა რომ ძალიან სასაცილო გამომეტყველება გაქვს მემგონი უარს არ მეტყვი რომ სკოლის მერე ცოტა წავიხემსოთ..

-ჰმ..შენთან ეთად..? კარგი კარგი ადვლიოთ…(ა;ბათ მართლაც სასაცილოდ გამოვიყურებოდი ,ენა დამება ,გავწითლდი ,გავმწვანდი)

ეს ყველაფერი ლამაზ სიზმარს გავდა..ვერასდროს წარმოვიდგენდი თუ ჩემი ცხოვრება ასეთი მრავალფეროვანი იქნებოდა.მე ხომ მთელს მსოფლიოში ყველაზე სიმპათიურ ბიჭთან მქონდა პაემანი:)  მისი ნახე ნებისმიერს დაატყვევებდა ,ჩემთვის განსაკუთრებული ად საყვარელი კი მისი დიდი და თბილი თვალები იყო..მე კი დაბნეული ძლივს მივაბიჯებდი მის სახეს თვალს ვერ ვაშორებდი,ყველაფერზე თავს ვუქნევდი და ვუცინოდი:) ლამაზი ფიქრები ტელეფონის ზარმა გამაწყვეტინა ,ამას უკვე შეჩვეული ვიყავი,ალბათ ორი კვირის განმავლობაში რეკორდი მოვხსენი კიდეც ტელეფონზე ლაპარაკისას.მაგრამ ეს ხმა უცნობი იყო.

-გამარჯობათ, მე თქვენი ექიმი ვარ ვახტანგი ..ფეხი როგორ გაქვთ ?

-გამარჯობა ექიმო .არამიშავს არ მაწუხებს:)

-შეგიძლიათ საავადმყოფოში მოხვიდეთ?

– ორშაბათს არ უნდა მოვსულიყავი? ყველაფერი კარგადაა ექიმო?

-არა უბრალოდ თქვენთან გასაუბრება მინდა…

-კარგით ვეცდები მალე მოვიდე..

დავით მაპატიე ექიმმა დამირეკა .შეგიძლია საავადმყოფოში წამიყავნო?-არაა პრობლემა..და ისევ ის თავბრუსდამხველი ღიმილი..

ვერ ვიტან საავადმყოფოს,წამლის სუნს და თეთრ ხალათში გამოწყობილ მოსიარულე ქანდაკებებს.ყოველთვის მეგონა რომ მათ რკინის გულები ქონდათ:) მაგარამ რას ვიზამდი ავედი ექიმთან ,სხვათაშორის ის ერთადერთი გამონაკლისი იყო რომელსაც რკინის გული არ ჰქონდა და მას დიდი პატივს ვსცემდი:)-გამარჯობა ექიმო..-დაბრძანდით.აბა თავს როგორ გრძნობთ? მოკლედ მთელი ღონისძიებები  გამოკითხვის და როგორც იქნეა მთავარზე გადავიდა

-იცი ნია როცა მოგიყვანეს ,უამრავი კარდიოგრამა გადაგიღეთ, გამოკვლევა და ა.შ მაგარმ სიჩქარეში ყურადღება არ მიმიქცევია ერთი მნიშვნელოვაი ფაქტორისათვის .სუნთქვა ხომ არ გეკვრით.ან ხომ არ გიჭირთ? მე როგორც ვიცი ცხვირით კარგად ვერ სუნთქავთ.

– დიახ ექიმო ცხვირით სუნთქვა გამართულად არასდროს შემეძლო .ხანდახან მიჭირს როცა ძალაინ გადავიღლები( ძალიან შემეშინდა, ვეღარ ვძლებდი .სათქმელს აჭიანურებდა და ეს საშინელი გრძნობა იყო)

-ყოველგვარი მიკიბვ-მოკიბვის გარეშე გეტყვით .სამწუხაროდ თქვენ ფილტვების კიბო აღმოგაჩნდათ .სამწუხაროდ მესამე სტადიაში ხართ ..

მისი სიტყვები სადღაც შორიდან ჩამესმოდა .იმწამს დედაჩემზე ვფიქრობდი როგორც უკვე გითხარით უცხოეთში იყო,ნუთუ მისი ნახვის,ჩახუტების საშუალება აღარ მომეცემოდა ,ეს ხომ სისასტიკეა.სისასტიკეა 17 წლის გოგონას ცხოვრების შეწყვეტა, გონს ჯერ ვერ მოვდიოდი თავში უამრავი აზრი მიტრიალებდა..ჩემი ოჯახი საყვარელი ადამიანები,ჩემი მეგობრები..არ არ მინდოდა ჩემი ცხოვრება ასე წამიერად დამთავრებულიყო,მე ხომ ჯერ არც კი შემიგრძვნია, დაბრკოლებები არ გადამილახავს და არ დავმტბარვარ გამარჯვებით..თვალებამღვრეული მივაბიჯებდი..არვიცი დავითს როგორ ვუთხარი კარაგდ ვარ მაგარმ სახლში წამიყვანეთქო .არც ის ვიცი გზაში რა მოხდა .ჩემთვის უკვე ყველაფერი წაშლილი იყო ,ვერაფერზე ვფიქრობდი ყველა აზრი წაიშალა,სადღაც გაქრა და დავრჩი უსასრულო უფსკრულთან მარტო ..არა არ მინდოდა აე უბრალოდ წასვლა .მე ხომ ოცნებებით მიზნებით სავსე ვიყავი..არ დავუშვებდი ვინმეს შევცოდებოდი ამიტომ გადავწყვიტე ეს ამბავი არავისთვის მეამბნა და ყველანაირად ვეცდებოდი დარჩენილი დღეები მაქსიმალურად გამომეყენებინა..როგორღაც ძალა მოვიკრიბე და სკოლაში წავედი ..

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s