მიყვარხართ მეტიჩრებო..:):):)(ttam)2

ვაგრძელეებ..)

,ერთ დღესაც მომიწია საყვარელ ადამიანთან გამომშვიდობება, დედა წავიდა უცხოეთში არა სამოგზაუროდ ,იქ პროექტი შესთავაზეს და ჩემდა სამწუხაროდ დასღანხმდა.დავრჩით ეულად მე და ჩემი საყვარელი მამიკო..პირველი დღეები გვიჭირდა ,შემდეგ ჩამოვყალიბდით და ნელ-ნელა შევეჩვიეთ,მაგრამ როგორ უნდა შეეჩვიო როცა ოჯახის მთავარი ბოსი ,საყრდენი ძალა ოჯახიდან შორსაა ..შემდეგ დაიწყო ჩემს მომავალზე ზრუნვა,დამთავრდა ჩემი ჰარალე ცხოვრება,და გადაწყდა გადავეყვანეთ უფრო ძლიერ სკოლაში .როგორც დედიკო იტყოდა ” ეგ თუ არ დავტვირთეთ არაფერი გამოვა”  ისე რომ ვთქვა სიმართლე გადასვლა მეც მინდოდა,მინდოდა გემო გამესინჯა ახალი ცხობვრებისათვის .და ასე და ამგვარად გადაწყდა .

შუა სემესტრია.სიცივე,თოვლი გამოცდები ჩავბარე და გავიცანი დამრიგებელიც,კარგი შთაბეჭდიელბა დატოვა ჩემზე.მოდიოდა მთავარი დღე ბავშვები გაცნობისა .ძალიან ვნერვიულობდი მე ხომ ჩემთვის წყნარად გაჩერებას სიკვდილი მერჩია,თან არც ის მინდოდა  ყურადღების ქვეშ ვყოფილიყავი..ჩემი ნიჭის წყალობით(კონტაქტის ადვილად დამყარებადი) ბავშვებთან კარგი ურთიერთობა გამომივიდა .მაგრამ ყველაფერი ისეთი ადვილიც არ აღმოჩნდა როგორც მეგონა და ვაწყობდი გეგმებს ,მასწავლებლებთან შეგუება არ მანჭირვებია მაგრამ მთავარი ის იყო ისინი როგორ მიმიღებდნენ,სულ მოცინარ მოცანცარე გოგოს..ეს ნახევარი სემესტრი როგორღაც გადავაგორე..

ზაფხული როგორც ყოველთვის მხიარული და ლაღი აღმოჩნდა სექტემბერიც მოახლოვდა ,არ მომწონდა ის აზრი ,რომ ზაფხულს ვემშვიდობებოდი..მაგრამ რას ვიზამდი ამ აზრს როგორმე უნდა შევგუებოდი,შევეგუე იმასაც რომ უკვე მე 11 კლასს ვიწყებდი და უკვე დიდი ვიყავი:) ყველა გამოპრანჭული ,არც მე დავიკელი და ვტრაბახობდი ჩემი ლუქით.. ყველაფერი ნორმალურად მიდიოდა ბავშვები ერთად ყოფნით ვხარობდით,როცა დამრიგებელმა მისასალმებელი სიტყვის შემდეგ გამოგვიცხადა რომ ახალი მოსწავლე გვყავდა რომელიც ამერიკიდან ცამოსულიყო და მაინც უცხოდ გრძნობდა თავს მითუმეტეს იმისა რომ ჩამოდიოდა ხოლმე..ის მართლაც ქართველისათვის შეუფერებელი დახვეწილობითა და ჩაცმულობით გამოირჩეოდა ..რა თქმა უნდა მე დამიჯინეს გვერდით ,იმ მიზნით რომ შეგუებაში დავეხმარებოდი:)

გამარჯობაა , მე ნია..:)

…………………

გაკვირვებულმა გავხედე,ასეთ დავხედობას ,მიჩვეული არ ვიყავი მითუმეტეს ,ის დახვეწილი ზრდილობის ადამიანი მეგონა, მაგრამ ჩემს ცხოვრებაში ვერასდოს წარმოვიდგენდი თუ ასეთ ადამიანს თვალებში უდიდესი ზიზღი ,ნაღველი და სევდა ჩასდგომოდა მაგრამ ყველაზე ამოუცნობი და საშინელება ის იყო რომ ეს მზერა ცემკენ იყო მომართული,რატომ უნდა ვძულებოდი უცნობ ადამიანს ვერაფრით გამერკვია..ჩემი ღიმილით ნათქვამი მისალმებაც სახეზე შემახმა:) მის შემდეგ მისკენ გახედვას ვერ ვბედავდი..სულ რაღაც რამოდენიმე სანტიმეტრში მეჯდა მაგრამ .ჩემს გვერდით უდიდესი უფსკრული იყო..

როგორც ხდება ხოლმე მასწავლებლებმა გამოკიტხეს .ვინ იყო საიდან იყო და ა.შ ..და მეც გავიგონე მისი ტკბილი ზანზალაკივით წკრიალა და ასევე ხრინწიანი ხმა ..მაგრამ არ მესმოდა როგორ შეიძლებოდა ამ ხმის პატრონს ასეთი სიძულვილით სავსე გამოხედვა ჰქონოდა..ვკვდებოდი მინდოდა თვალი გამეპარებინა მაგრამ ვერ ვბედავდი, მეშინოდა ისევ იმ სისხლიანი თვალებისა და ვერაფერი გამეგო რა სჭირდა ..ვერ გამეგო რატომ შეიძლებოდა უცნობ ადამიანს ჩემდამი სიძულვილი ჰქონოდა ..ამან ცოტა ამაფორიაქა ,მაგრამ მაშინვე გადამავიწყდა როცა გვითხრეს რომ გაკვეთილებიდან გვიშვებდნენ ხოლო ბავშვებმა გასეირნება გადავწყვიტეთ.მთელი დღე სიცილ-კისკისში გავატარე..მაგრამ ის გრძნობა სულს მიფორიაქებდა,არ მასვენებდა ,ვცდილობდი ყურადღება არ მიმექცია მაგარმ სულ ამაოდ..მეორე დრეს სკამი ცარიელი დამხვდა,,რაღაც სიცივის გრძნობა დამეუფლა რაც ძალიან არ მომწონდა ასე გაგრძელდა 1 კვირა ,ის კი არა და არ ჩანდა..ამასობაში როგორც მჩვევია გადამიარა,..:)

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s